Leerzame kerkgang

Elke keer leer ik weer van alles tijdens  zo’n festivalbezoek. Zoals zaterdagmiddag 16 november, op het International Whiskyfestival Den Haag. Dat Port Askaig wel een nieuwe naam in Islaywhisky is, maar geen nieuwe distilleerderij. Port Askaig is gewoon Caol Ila, maar gebotteld door Speciality Drinks Ltd. En dat levert naar ik begrijp mooie flessen op tegen een vaak redelijke prijs. Moet ik in de gaten houden.
En wat ik ook in de gaten moet houden: Glentauchers. Die komen eigenlijk niet met eigen bottelingen op de markt, zo’n beetje alles gaat in diverse blends. Maar via onafhankelijke bottelaars ontsnapt er wel eens een vat. M’n eerste Glentauchers (dat was dit jaar), een botteling van Commitment to Malt, beviel me uitstekend. En gisteren proefde ik er een van Archives (net als CtM een Nederlandse bottelaar) en weer was ik blij verrast, helemaal toen ik de prijs vernam (ongeveer € 45); en er was er eentje van Signatory, met 5 dram toeslag,…zeer goed!
Heel verrassend in positieve zin was ook een Aberlour uit de IB-serie The Golden Cask. Nu eens geen gesherryde productie. En zo proefde ik volgens mij hoe Aberlour echt smaakt, en begrijp ik niet waarom ze zo’n beetje hun hele productie op sherryvaten te rijpen leggen.
Leerzaam was ook de dram new spirit die ik proefde (69,8%, dat is zo’n beetje het hoogste waarmee malt whisky uit de ketel kan komen). Ik had wel eens eerder een new spirit gedronken, maar pas nu besefte ik dat whisky anderhalve eeuw geleden zo werd gedronken, en dat je zo heel goed kunt proeven wat ‘het hout’ voor invloed heeft. En dat je flink moet oppassen bij dit soort alcoholpercentages.
Maar wat ik zeker ook heb geleerd is dat je smaak steeds verwender wordt, hoe langer je in de whiskywereld rondloopt. Kon ik mijn eerste IWF’s nog makkelijk rondkomen met 10 extra drams, en kon ik nog wel aan behoorlijk wat standaardbottelingen plezier beleven, nu wist ik met gemak 40 extra drams te besteden en blijkt mijn interesse in het standaardwerk ernstig verflauwd. Natuurlijk is de gemiddelde whiskyprijs flink gestegen de laatste jaren, maar dat was zeker niet de enige oorzaak van mijn fors verhoogde dramuitgaven.
En buiten het leren waren de rondjes door de kerk ook gewoon weer aangenaam. Met de gebruikelijke verbazing over de uitdossing van sommigen (dat je bij een non-whiskykraam een Schotse baret met oranje clownshaar eraan kunt kopen, is voor een enkeling genoeg om dat ook te doen en het ding meteen op te zetten. Bijvoorbeeld). En met de gebruikelijke ergernisjes over die bezoekers die met hun groepje doodleuk de doorgang belemmeren door pontificaal in het gangpad hun drammetjes te gaan staan bediscussiëren, of wat dan ook. 
Met de twee festivalbottelingen onder de arm verliet ik dan ook met voldoening het zoetig-moutig ruikende godshuis.

Help mee aan whiskydocumentaire!

Een documentaire met als onderwerp (en titel) Nederland whiskyland is in de maak. Lees er op de gelijknamige site meer over. Wij van Singelwhisky zijn in ieder geval zo enthousiast, dat we een bijdrage in de productiekosten hebben overgemaakt. En dat zou elke whiskyenthousiasteling kunnen doen...Er is best nog wel wat geld nodig om de documentaire af te krijgen.

Ledaig

We hebben een zwak voor Ledaig (spreek uit: led-tsjeek): een krachtige, beetje boerse whisky. Naast de fruitige tonen als appel en peer, zijn het vooral de turf, het gras, en wel degelijk de mesttonen die ons aanspreken. Ledaig wordt gestookt in de Tobermory Distillery, de enige distilleerderij op het eiland Mull. Ledaig is de geturfde variant van Tobermory. Van Mull gaat de new spirit eerst naar de Deanston Distillery op het vasteland waar die in de vaten gaat. En vervolgens gaan die vaten naar de opslag van Bunnahabhain op Islay om te rijpen.
Tot nu toe heeft Singelwhisky 6 Ledaigs in huis gehaald, allemaal van onafhankelijke bottelaars. En 5 daarvan krijgen een cijfer rond de 90. Van de zesde (een 15 jaar oude Gordon & MacPhail refill sherry hogshead) zit de fles nog dicht.
De laatste die we proefden is de ook 15 jaar oude Blackadder sherry-but van 62,2%. Goed voor 91 punten!

Op een rijtje:
Archives 2004, First release
Whisky-Doris 2001
Whisky-Fässle 2005, Duck Edition
Commitment to Malt 2005
Gordon & MacPhail 1997, Reserve
Blackadder 1998, Raw Cask

whisky van de maand

heel benieuwd

Felicitaties!

Natuurlijk, ik kan natuurlijk niet nalaten Whiskybase.com te feliciteren met het 1-jarig bestaan van hun on- en offlineshop op 29 november! Bij dezen:

Even bijwerken

Ja, als je dan een whiskyblog hebt, dan moet je d'r ook zo nu en dan eens wat opzetten, om het echt wat te laten lijken. En een logisch onderwerp is dan bijvoorbeeld de bespreking van door de blogger geproefde whisky's. Wat dat betreft heb ik best wat bij te werken. Ik laat hieronder, net als de grote whiskyproevers, maar eens een en ander de revue passeren; een greep uit wat ik de laatste maanden m'n kast in heb gesleept.


Glen Keith, IB Kintra, 19y  bourbon hogshead - 53,8%
geur: vol, fruitig, zoet-kruidig.
smaak: opvallend zoet (voor een non-sherried whisky), fruitig, pure chocola, olieachtig mondgevoel. Mondvullend.
afdronk: lang, pittig zoet.
Blijft goed in balans, terwijl geur en smaak zich in het glas blijven ontwikkelen. Topper.
90

Ardmore, IB Archives, 20y barrel - 48,6%
neus: rijk, ontwikkelt zich van begin tot eind met om de 5 minuten andere accenten: fruitig, moutig, turf.
smaak: complex, zich ook steeds ontwikkelend en steeds in balans: citrus en zoetig, vanille, tonen van turf. Het mondgevoel is olieachtig, vettig en vullend.
afdronk: lang en aangenaam.
Als iemand vraagt wat er dan zo lekker aan whisky is, kun je hem deze Ardmore laten proeven. Dan weet die persoon het.
90

Ardmore, OB, Traditional Cask - 46%
Neus: iets droog, maar soepel, turf bescheiden maar duidelijk aanwezig.
smaak: vanille uit het hout met romige turf, waardoorheen zich zoetig fruit ontwikkelt. Moutig. Vol mondgevoel en prettige behoorlijk lange afdronk.
M'n tweede Ardmore is ook weer  zo’n mooi in het glas in balans blijvende whisky. De turf is een vanzelfsprekend onderdeel, geen gimmick.
87

Caol Ila, IB Archives, 30y, hogshead - 51,2%
neus: enorm fruitig met turf en een zilt accent.
smaak: een rijpe complexheid (sorry dat ik het zo zeg) waarin om de zoveel minuten nieuwe smaken naar boven komen, van allerlei soorten fruit tot honing, met rood fruit in the lead op een achtergrond van milde Caol Ila-turf. Olieachtig in de mond.
Dit is ook weer zo’n whisky die de hele tijd in het glas perfect in balans blijft.
afdronk: het geproefde blijft allemaal prettig lang hangen. Verbazend overigens dat deze 30 jaar oude whisky toch nog een dikke 51% alcohol bevat. Het moet een uitzonderlijk goed bourbonvat geweest zijn, waar deze Caol Ila uit is gekomen.
91

Caol Ila, IB Gordon & MacPhail, 13y, refill sherry, Asta Morris - 50%
neus: fruitig, zoet en lichte turf; prikkelend maar ik kan daar verder niet echt de vinger op leggen.
smaak: allerlei fruit door en na elkaar op een achtergrond van Islay-turf en -ziltheid. Vleugjes bitterzoete kruiden.
Door de hele smaakontwikkeling heen zit het sherry-zoet, maar (gelukkig!) niet overheersend. Een mooie balans.
De afdronk verlengt het plezier van elke slok op gepaste wijze.
89

Fettercairn, IB Van Wees,16 y bourbon hogshead - 46%
Interessante combinatie van scherp en zoet, zowel in de neus als in de mond. Ik meen snoep (Engels drop?) te proeven. En ook zit er een toon in die ik hoorde omschrijven als Zwitserse kaas. Mmm,ja, klopt wel. Licht en toch vol. Prettige, medium afdronk. Mooie prijs-kwaliteitverhouding voor een 'eigenzinnige' whisky.
85

Glencadam, OB,12y Portwood Finish - 46%
Het zou volgens de slijter bij deze whisky om een specifiek aardbeiensmaakje gaan. Dat proef ik niet zo.. Je moet het spul wel even de tijd geven (de eerste nipjes maakten weinig indruk), maar de smaak wordt over tijd best wel vol, en uiteindelijk eindigt het in een goed uitgebalanceerde combinatie van een mooie highland en port.
83

Port Charlotte, OB, The Peat Project - 46%
Was ik erg onder de indruk van de PC8, deze PC Peat Project valt me toch wat tegen. Ik schonk een drammetje in en ging er eens voor zitten, zo van 'kom maar op!'. Maar het kwam niet. Zeker niet vies, laat daarover geen misverstand bestaan, en misschien wel veelbelovend…'Had het nog een jaartje of twee in het vat gelaten', was mijn gedachte.
85

Time & Taste

Tijd kan op verschillende manieren invloed hebben op de smaak van whisky. En dan heb ik het niet eens over de tijd dat het spul op het vat ligt te rijpen. Nee, ik bedoel bijvoorbeeld hoe tijd de waardering van whisky’s in een tasting kan beïnvloeden.
Ik ben hier eens over gaan nadenken naar aanleiding van de laatste Archives-proeverij. En ik ben tot de conclusie gekomen (en daar zal ik vast de eerste niet mee zijn) dat de schenkvolgorde, dus het verschil in duur waarmee de whisky’s op tafel staan behoorlijk veel invloed heeft op de waardering. Om concreet te zijn:
de eerste dram die bij die proeverij op tafel kwam, dus die het langst z’n dampen kon staan afgeven, was een MacDuff. De eerste tijd was de indruk eigenlijk alleen maar positief: prettig drinkbaar, lekker fruitige geur. Door de proeverij heen kwam er echter steeds meer zwavel in die geur door. Aanvankelijk nog wel interessant, maar aan het eind van de avond echt niet lekker meer, naar mijn smaak.
Nummer 2, een Ardmore, daarentegen bleef de hele avond (iets korter dus dan nr. 1) overeind met steeds wisselende geuren en smaakaccenten. Indrukwekkend. Voor mij uiteindelijk daardoor de topper van de avond.  Maar hij kreeg wel meer kans dan bijvoorbeeld de een na laatste, de Glen Scotia. Heel interessant, maar deze dram kreeg maar een kwartier om zich te ontplooien. Misschien was ik van deze dram net zo onder de indruk geweest als van de Ardmore als hij ook net zo lang op tafel had gestaan. Wie zal het zeggen. Van de 30 jaar oude Caol Ila die als laatste op tafel kwam, kan ik inmiddels wel zeggen dat die zich over tijd op tafel ook prachtig ontwikkelt, maar dat komt omdat ik er toch maar een fles van heb aangeschaft. Door z’n korte verblijf op tafel tijdens de tasting kwam hij toen niet als beste uit de bus (wat-ie overigens wel is). Toch lastig. En misschien is het een idee om bij een proeverij alle drams aan het begin al uit te schenken, maar allemaal tegelijk proeven zal nooit gaan, dus eerlijk zal het nooit worden.

Een tweede manier waarop ‘time’ de ‘taste’ beïnvloedt heeft meer te maken met de drinker dan met de drank. Ik heb dit ook al eens eerder aangestipt: de ene dag loop je helemaal weg met een bepaalde dram, en de andere dag vraag je je af wat je er nou zo bijzonder aan vond. Hier heeft de tijd dus invloed op je geur- en smaakbeleving, en volgens mij valt daar niks aan te doen. En de vraag is of je dat zou willen, want zo nam ik laatst weer eens een slokje van de Archives Glen Garioch (ik drink ook wel spul van andere labels, by the way) en waar ik die eerder al erg smakelijk vond, vond ik hem nu ineens superlekker, topklasse! Moet ik maar niet te veel bij stilstaan, en nemen zoals het is...

In de fietstas....

Afgelopen dinsdag was er weer een proeverij, sorry, tasting van whiskybase.com. En weer van een nieuwe serie Archives-bottelingen: de Fourth release (voor wie het nog niet wist, Archives is het eigen label van whiskybase.com). Omdat ik al menige mooie fles in de vorige releases had aangetroffen, schreef ik me zonder dralen en zeer nieuwsgierig in voor dit evenement, zodat ik dinsdagavond tegen half acht maar weer eens richting Zwaanshals fietste, naar Grand Cafe Branco. 't Was licht bewolkt, maar beslist nog een echte zomeravond. Jammer dat de tasting, ongetwijfeld om logistieke redenen, niet buiten plaatsvond. Maar goed, vanaf mijn plek aan de drukbezette tafels binnen had ik wel een aardig zicht op de whiskybase-com-shop aan de overkant, de bron van de 7 drams die we te proeven zouden krijgen. Natuurlijk had ik mij vooraf al georiënteerd op de inhoud van de Fourth release. Sterker nog, ik had er al één van in huis: de Bunnahabhain 1990 (het 'sherrymonster'). Bij de rest van deze Archiveseditie zat genoeg om in gespannen verwachting naar uit te kijken. Wat bijvoorbeeld te denken van een 50 jaar oude North British, een grainwhisky, godbetere! Of van een 30 jaar oude Caol Ila! En een 20-jarige Glen Scotia...wat, een Glen Scotia? Een Campbeltown? Jazeker!
Het is misschien beter, voor ik nou achterelkaar kreten ga zitten slaken, dat ik gewoon de tasting bespreek in de schenkvolgorde. Dus dan te beginnen bij de
Macduff 2000 - een goeie drinkwhisky voor bijvoorbeeld tijdens het kaarten, zoals whiskybasist Menno hem introduceerde. En dat klopte: drinkt prettig weg, zomerwhisky zou ik zeggen, maar laat 'm niet te lang staan, want dan gaat-ie toch echt te veel zwaveldampen afgeven.
Ardmore 1992 - toch wel even een ontdekking! Fruit, vooral rood fruit, kersen, stevig van smaak, maar niet zwaar en hij bleef de hele verdere tasting zowel qua geur als qua smaak standhouden zonder saai te worden.
Glen Ord 1997 - Nog fruitiger en met meer alcohol dan de Ardmore, met lichte, delicate tonen, en toch kwam hij bij de proevers niet beter uit de bus. Ook bij mij niet, maar ik voel dat deze dram een 2e kans moet krijgen. Ik heb een sample mee naar huis gekregen, dus…
Bunnahabhain 1990 - kende ik dus al. Aangekondigd als een sherrymonster, dat klopt wel. Maar goed in balans, zodat je het idee blijft houden een whisky te drinken. Toch moet mijn conclusie zijn, als ik dit monster tussen de andere drams proef, dat ik niet een echte sherryman ben. Maar deze Bunna is lekker! En dan de...
North British 1962 - Een 50 jaar (!) oude grainwhisky. Ik proefde 1x eerder een graandestillaat van die leeftijd (een Port Dundas van Duncan Taylor). Dat was een grote verrassing in positieve zin. En dat blijkt deze North British evenzeer. Een heel bijzondere neus (eau de cologne-achtig? Moest ik daarom aan mijn oma denken?), en een dito smaak. En zou een fles van dit spul, nou, zeg € 100 kosten, dan had ik er subiet eentje van mee naar huis genomen. Maar € 150…Nee, dat is voor mij dan toch te veel.
Glen Scotia 1992 - Een piepkleine Campbeltown, dus daarom alleen al bijzonder. Een eigen karakter, lang niet slecht, maar tussen de North British en de volgende springt hij er voor mij niet helemaal uit. Verdient zeker een tweede kans. Misschien zit er nog een sampletje voor me in…
Caol ila 1982 - 30 jaar oud, en toch nog 51,2 %…jammer dat het de laatste van de tasting is, zodat-ie een oordeel 'over tijd' moet ontberen. Neus en smaak zijn in ieder geval verbluffend goed (omdat ik niet goed in het begeleidend foldertje had gekeken, dacht ik dat de zoete tonen van de sherry kwamen…deze Caol Ila zat echter 30 jaar lang in een hogshead). Ik ben inmiddels aan het sparen…

Het was al donker, maar nog helemaal niet koud, toen ik naar huis terugfietste. Fles Ardmore 1992 in de fietstas, en zich ontwikkelende gedachten over het fenomeen tasting in het hoofd. Misschien dat ik op die gedachten een volgend keer nog terugkom.

de twee uit de Fourth release die ik thuis heb staan

Archives, bekend en verrassend

Afgelopen dinsdag was er weer eens een door de Whiskybase-shop georganiseerde proeverij (of 'tasting' als je in Britse sferen wilt blijven) in Restaurant Branco, Zwaanshals. Rotterdam dus.
Helemaal gewijd aan de 6 'brands' sterke Third release van het eigen (Whiskybase)label Archives. (Ik overweeg nu om maar helemaal op het Engels over te stappen…maar ach, m'n Nederlands is toch beter).
Van eerdere Archivesreleases had ik al de Ledaig, de Glen Garioch, de Highland Park en de Littlemill '89 aangeschaft, en van deze Third staat de Imperial in m'n whiskykastje. Zeer gewaardeerd, allemaal.
Een week of wat geleden had ik in de whiskywinkel van Whiskybasers Menno en Cees-Jan al mogen proeven van de Glenrothes (ook een Third release botteling). Eigenlijk wist ik het toen al wel: ter afsluiting van de Archives-proeverij zou ik een flesje van dat spul meenemen…

En dan is het dinsdagavond en begint de proeverij. Een enthousiast en behoorlijk whiskykundig gezelschap (nee, nee, niet alleen mannen…) buigt zich over de achtereenvolgens uitgeserveerde drams. Smaken verschillen, en zo vindt de een de ene, en de andere de andere botteling de lekkerste. Zo gaat dat natuurlijk. En voor de Islay-liefhebbers (ik ben er een) was het misschien een aanvankelijke teleurstelling dat er geen enkele dram, zelfs geen unpeated, van dat eiland op tafel kwam. Maar wat er wel voor de neuzen werd gezet, deed wat mij betreft Islay voor even vergeten. En aan het begin kregen we meteen te horen dat de Littlemill inmiddels was uitverkocht. Dus dát drammetje zou sowieso uniek zijn vanavond.

Mijn beproevingen

En dan nu een niet chronologische recensie van het gebodene. Met een verrassende conclusie.

• Laat ik beginnen met de Imperial. Ik had  'm al in huis, en zeer tot genoegen. Ik waardeerde 'm al eerder met 88.
• En dan die Littlemill maar. Bij de 89'er die ik thuis heb staan ruik ik niet wat ik bij deze 88'er wel degelijk ruik: motorolie, benzine…en nog stevig ook! Heel interessant en met alles wat er na die garageluchten nog doorkomt ook heel complex. En lekker! Maar goed, dit zal de laatste en enige Littlemill 88 Arc-dram zijn geweest die ik ooit proefde.
• De Longmorn kwam er voor mij niet zo uit. Nou ben ik geen heel subtiele proever (Islay-liefhebber immers!), dus dat kan best daaraan liggen. Ik heb er geen bijzondere herinneringen aan. Niet vies, maar ook niet opvallend lekker.
• Met de Tomintoul komen we bij de prijzigste van het stel. En ja, hij is zeker een topper. Complex, volwassen,mooie ontwikkeling en goed in balans. Met z'n 42,4% voor mij (weinig subtiele smaak, zoals gezegd) toch wat aan de lichte kant. Al bij al zou ik er geen € 160 voor neerleggen, maar ik kan me voorstellen dat er anderen zijn die dat graag zouden doen.
• Nu iets vreemds: bij een eerder sampletje van de Glenrothes was ik meteen enthousiast. Dat zou m'n volgende Archives-flesje worden…maar dat werd hij niet. Tijdens de sessie van zeg anderhalf uur waarbij deze als eerste op tafel kwam, werd het aroma eerst steeds 'maritiemer', zoals een medeproever het beschreef (dat ging voor mij van ziltig naar verse mosselen, naar rottend zeewier, en dat dan in overheersende mate), om daarna bijna volledig te verdwijnen. Deze vreemde neus deed de smaak geen goed. Wat een wereld van verschil met die sample van een paar weken eerder! Ik begrijp er nog niet veel van...
• Jammer, maar dan was er de positieve verrassing in de vorm van de Isle of Jura. Mijn beperkte ervaring met Jura had me vooraf enigszins sceptisch gestemd jegens deze botteling. Heel nieuwsgierig was ik er niet naar. Maar by Jove, wat een ontzettend lekkere en door de tijd steeds maar weer positief verrassende dram! Zo'n beetje om de paar minuten loste de Jura een ander, geraffineerd aroma; de smaak liep hieraan parallel, en de afdronk deed enthousiast mee. De Glenrothes was op slag vergeten, en het was dan ook de Isle of Jura van Archives die ik die avond in mijn fietstas naar huis voerde (en ook nog een Millstone 100 Rye -50%- waarover ik inmiddels ook erg enthousiast ben, maar dit terzijde).

Soms....

Soms proef ik door alle drams de whisky niet meer....Knalt de whisky m'n neus in, of gaat-ie subtiel naar binnen? Of ruik ik zelfs nauwelijks iets? Ruik ik nou appel? peer? kokos? hout?...eh, mest?  Proef ik noten? brood? peer? chocola? gerookte paling? Of andersom? Voelt 't olieachtig? zalvig? stroef? Hoe komt-ie nou in de mond, scherp? zacht? explosief? bescheiden? volledig of alleen vooraan?
Blijft de whisky lang hangen, of is het snel uit met de pret? Is de afdronk bitter of zoet? verandert-ie nog langzaam van toffee naar koffie?
En was het nou zo dat elke zelfde whisky voor mij nou ook steeds hetzelfde zou smaken, dan kwam ik er wel uit. Maar nee, een-en-dezelfde dram zal meestal over de tijd dat je 'm drinkt ook nog eens veranderen zowel van aroma als van smaak. En dat kan best nogal verschillen. En dan kan dezelfde whisky ook nog eens van dag tot dag verschillen. Dat heeft dan ongetwijfeld met de specifieke afstemming van mijn smaakpapillen van die dag te maken. En zelfs met m'n mentale gesteldheid, denk ik wel eens.
Tja, en dan wil ik net doen of ik geen last heb van deze beoordelingsproblematiek door netjes ratings te geven. Geef ik zelfs tweecijferige beoordelingen, 78 of 91 bijvoorbeeld, en dan weer 79 of 90, net of ik het allemaal zo precies weet.
Maar als ik dan merk dat mijn ratings gemiddeld helemaal niet veel uit de pas lopen met de gemiddelde ratings van anderen, dan lijkt het erop dat ik onbewust toch wel de fantastische complexiteit van whisky een beetje kan doorgronden. En dat stelt me dan weer gerust: gewoon doorgaan met proeven, lekker vinden wat ik lekker vind, en ontdekkingen blijven doen in Whisky Wonderland!

Soms lijken ze allemaal op je af te komen, die aroma's en smaken...

En dan hier, met opgeruimd gemoed, weer nieuwe ratings:

• Old Pulteney 12 years, 40% - 81 (voorlopig; als ik op een gegeven moment dan toch iets ziltige/zoutigs in deze whisky zal proeven, komen er punten bij)
• UD Speyside 12 years, Commitment to Malt - 85 (stijgende tendens)
• Imperial 16 years, Archives - 88 (kan nog wel een puntje bijkomen)
• Blair Athol 22 years, Whiskybrokers - 88 (hoger wordt 't niet)
• Glenfarclas 105 - 89 (en misschien wel 90 na nog een drammetje)

Niet bij te houden

Dan ben je weer eens jarig geweest, en dan is het allemaal nauwelijks meer bij te houden, zeker als je, zoals ik, het bij 1 hooguit 2 drammetjes per dag houdt. En als dan ook nog eens Whiskybase.com met z'n derde Archives-release komt, waarvan ik er in alle bescheidenheid voorlopig dan maar eentje heb aangeschaft, dan kom je tijd te kort. Na m'n verjaardag heb ik tot en met nu dus de taak om:

• het boek De chemie van Schotse Maltwhisky (Robin Brilleman) te lezen. Zeer interessant en verhelderend. Als je dit boek uit hebt, weet je alles over hoe ze whisky maken, en alles over de aroma's en de smaken van single malts. Ik heb het bijna uit. (klik hier voor de website van het Whisky Informatie Centrum Nederland);
• de volgende drams te proeven en/of in te boeken: Archives Ledaig, Glen Garioch, Littlemill en Imperial; Aberlour A'bunadh #39; Whiskybrokers Blair Athol 22;  Glenfarclas 105. Of je een emmer leeggooit. Ik ben nog niet uitgeproefd, maar de Archives Littlemill krijgt al 92 punten.

een tijdrovende, maar mooie taak

Over de honderd

Ja, dan kan ik hier wel heel stoer een whiskyblog hebben opgezet, voor een flesje whisky heb ik nooit € 100 (of meer) neergelegd. Altijd nog een mentale grens gebleven (je gaat toch geen € 100 -of meer- voor een fles drank neertellen! Dat proef je d'r nooit vanaf! Puur snobisme!). Bij proeverijen heb ik inmiddels wel uit diverse 100-plus flessen mogen proeven. En voorzichtigaan  kwam ik tot de conclusie dat je het er soms wèl aan af kan proeven…Dus dan toch maar de geest voorbereiden op die stap over de magische grens. En niet overhaasten: onder die grens is ook nog heel veel de moeite van het ontdekken waard.
Tot dan het vakantiegeld is gestort en bewindslieden daaraan voorafgaand hebben opgeroepen dat vakantiegeld in eigen land te besteden. Vrijdag was daarmee de tijd voor mij rijp. Ik toog naar m'n vaste slijter (toevallig zo'n beetje de beste whiskyboer van het land) en ik wist al wat het zou worden: de Littlemill van hun eigen whiskylabel Archives. Een zeer goed besproken botteling, waarvan ik een tijd geleden al een sample had mogen proeven.
Ik heb me dezelfde avond op een glas ervan getrakteerd, en al bij het eerste snuifje wist ik dat ik goed zat met mijn grensoverschrijdend gedrag….

De honderd-eurogrens gepasseerd met de Littlemill van Archives!

Hoger sferen

Dat je van whisky in hoger sferen kunt geraken moge bekend zijn. Dat whisky zelf ook in hoger sferen terecht kan komen, was mij in ieder geval nog niet bekend. En natuurlijk is het een Ardbeg die dit heeft gepresteerd. Zie dit berichtje uit de Volkskrant van afgelopen zaterdag:

Volkskrant, 21-4-12, Wetenschapskatern

Ik heb geen enkel idee waarom whisky beter zou worden van een zwaartekrachtloze opslag. Volgens mij gewoon een reclamestunt. Zijn ze bij Ardbeg niet vies van. Ik weet niet hoeveel cc aan Ardbeg in het ISS is gelagerd, maar veel zal het niet wezen. Maar de prijs die liefhebbers straks neer moeten leggen voor een sampletje Ardbeg Space of Gravityless zal ongetwijfeld astronomisch hoog zijn!

Vorige aanschaffen in het kort

De Bladnoch 19 bevalt zeer goed. Wat de nose belooft, maakt de palate zeker waar. De sherry is zeker aanwezig, maar niet opdringerig. Je drinkt met deze Bladnoch wel degelijk een whisky. En een goeie! Ik geef 'm 89 punten, en ga me wat meer in de lowland-types verdiepen.

Tja, en dan de Ledaig van Archives. Blijft steeds maar in mijn achting stijgen. Een heel eigen smaak; stevig en zacht, fris, mild, zoet en vette turf, van alles bij elkaar en goed in balans. Ik drink 'm zo, geen druppel water erbij. Wat ik eerder al zei: voor die prijs de Beste Koop!

Serious business

Vlak voor ik met dit blog begon, bouwde ik een website, singelwhisky. Meer een experiment voor mezelf om te kijken hoe het werkt met de nieuwe webstandaard HTML5 (trekt u zich, lezer, hier verder niets van aan). Om de site wat inhoud te geven, greep ik terug op een van m'n geliefde onderwerpen: whisky. Heel veel had de site niet om 't lijf, nog minder eigenlijk dan dit blog, dat van het begin af aan dan wel weer ernaar linkt.
Maar, om kort te gaan, om m'n HTML5-ervaring verder op te schroeven, heb ik inmiddels een pagina met wat meer whiskyinhoud aan singelwhisky toegevoegd: Hoe maken ze whisky? En andere vragen…

webpagina 'Hoe maken ze whisky? En andere vragen...'

Verse aankopen
En vandaag een Bladnoch 19 year gekocht, waarvan het plakkertje '19'  scheef op 't label zit. En m'n tweede Ledaig van Archives. Die staat in mijn toplijstje van beste prijs/kwaliteitsverhouding, of 'Beste koop', om met de Consumentenbond te spreken.

Verdampt!

Onlangs weer eens wezen buurten bij de Whiskybase-shop (en daar natuurlijk niet met lege handen vandaan gekomen: de Highland Park van Archives, Second release en een Longrow Burgundy Wood, wellicht daarover later meer). In gesprek met Cees-Jan passeerden weer eens allerlei whiskywetenswaardigheden de revue. Toen ik vertelde van mijn aanschaf van de Premier Barrel Laphroaig in aardewerken fles, op de 'Peppelweg', leek er een blik van herkenning bij Cees-Jan: 'En aardewerken fles? Keramiek?', vroeg hij. Ja, een retro-ding. Leuk om te zien, maar je kan niet zien hoeveel er nog in zit, bevestigde ik. Daarop zei Cees-Jan dat hij me wat wilde laten zien. Hij verdween in het privédeel van de winkel om kort daarop terug te komen met een duidelijk gevuld blauwfluwelen zakje met goudborduursel. Hij zette het zakje op de toonbank en knoopte het gouden sluitkoordje los: het zakje bleek een blauw aardewerken flesje te bevatten dat gesloten was met een zilveren dop en een zilveren zegel.  Het flesje straalde een 19e-eeuwse luxe uit, het British Empire in al zijn glorie en zo...Hier moest wel een heel speciale whisky in zitten! (Dat het om een whiskyfles ging was natuurlijk duidelijk).
Cees-Jan nodigde mij uit het flesje op te tillen, na mij nog eens nadrukkelijk op het onverbroken zegel te hebben gewezen. Ik kreeg nu wel een vermoeden, en dat werd bewaarheid toen ik het flesje ophief: het woog zowat niks! Het was leeg!  Dat er ooit iets lekkers in gezeten moest hebben was duidelijk, dat er nu niks meer in zat was ook duidelijk, maar hoe?...Cees-Jan nam de fles over. Hij draaide hem om, en wees op de ongeglazuurde onderrand, de richel waarop de verder geheel geglazuurde fles bij het bakken in de oven had gestaan, lang geleden....ongeglazuurd aardewerk is poreus....in de loop van tientallen jaren is de ongetwijfeld smakelijke inhoud van de fles door die ongeglazuurde rand heen verdampt!

dit is niet de fles die Cees-Jan liet zien

De fles, zo vertelde Cees-Jan, was in de winkel terechtgekomen door een oudere dame uit de buurt die 'm (met nog wat whisky's in glazen flessen, zo begreep ik) langs was komen brengen.
En ach, over m'n Laphroaig Premier Barrel (bott. Douglas Laing) hoef ik me geen zorgen te maken. Het is een weliswaar jonge (7 jaar) Laphroaig, single cask, van 46%, maar hij heeft wel de karakteristieke rokerigheid van het merk, heeft een volwassen olieachtigheid, smaakt zilt met zoete en kruidige tonen en biedt een lange, prettige afdronk. Dus die is over een jaar al leeg; maar niet door verdamping....

van deze 'decanter' zijn er 366

Proefproblemen

Van sommige whisky's vind ik het best lastig te zeggen wat ik er van vind. Lekker of juist niet? Nemen of juist niet?…Dat is bijvoorbeeld het geval met de 1983 Dailuaine van Archives, First release. Ik heb na 2 geheel kosteloos ter beschikking gestelde sampleflesjes nog geen goed oordeel over deze 28 jaar oude malt. Als ik zo de scores op whiskybase.com bekijk en de tasting notes, dan ligt dat duidelijk aan mij. Deze Dailuaine (spr. uit: deelJOE-an) komt er echt goed uit. Met de smaak is blijkbaar niks mis.
Maar ik proef het niet. Wat ik proef is eikenhout, en niet veel meer.
Ik ben waarschijnlijk niet zo'n heel subtiele proever. Al eerder merkte ik dat ik sommige whisky's pas na de 6e of 7e slok op waarde kan schatten. Of ook de ene dag wel en de andere dag niet.

de 2 proefflesjes

Misschien mis ik iets heel fijns door deze Archives niet te kopen, maar ik vind € 85 net te veel om een gok te wagen. En met de Ledaig en de Glen Garioch uit de First release-serie van Archives heb ik in ieder geval al wel 2 schoten in de roos in huis gehaald. Prima whisky's allebei! En dat proefde ik dan wel weer aan de samples af….Ik begrijp gewoon niet hoe mijn smaak werkt!

eerste gedram

Nou, daar is-t-ie dan, m'n eerste Singelwhisky-blog. Eerst maar eens afwachten hoe het er straks uitziet voor ik echt loos ga, maar dan toch een eerste recensie: Het gaat om de Glen Garioch (spr.uit Geery) 1990 van Archives (serie First Release). Op 't vat op 28-12-1990 en op de fles op 5-1-2012 (267 flessen in totaal). Dit is mijn neus-en-smaak beleving:
Neus: appel en een beetje peer; mout; fris
Smaak:  appel; fruitig; brood; vanaf het 5e nipje proefde ik iets van gerookte paling; zoetig; olieachtig; vol mondgevoel
Afdronk: fruit; zoetig en mout; medium lang tot lang
Algemeen: behoorlijk complex, heel goed in balans; erg goed!

Het is dan ook de Singelwhisky van de maand januari 2012

ga naar de whiskybase.com-shop voor  verdere info